Dole

Dole

  • Share:

Waarschijnlijk is het een typisch Belgische situatie. In Wallonië mag Dole zeggen dat ze één van de populairste Belgische new wave bands uit de jaren 80 waren (zijn), en eens over de taalgrens stopt het verhaal. Wie weet komt daar dit jaar nog verandering in, want ze staan deze zomer op W-Fest. Een gesprek met zanger Remy.

Hallo, ik vind het een beetje grappig, maar jullie thuisstad Athus wordt altijd genoemd wanneer men het over Dole heeft. Ik veronderstel dat je de enige band bent die van Athus komt?
Athus was een voormalige industriestad op de grens van Frankrijk en Luxemburg. In België is er geen plaats verder weg van Brussel dan Athus. In 1980 kon je nog steeds de naweeën van de gesloten staalindustrie voelen. Maar we noemden Athus in tegenstelling tot anderen een grote stad omdat de meesten van ons in dorpen rondom Aarlen woonden en we ons vrij geïsoleerd voelden. We hadden weinig toegang tot concerten, platenwinkels, enzovoort. Vóór de euro betekende de landsgrenzen daar echt iets. Uiteindelijk hebben we van deze situatie iets positiefs gemaakt: zouden we in een grote stad zo lang bestaan hebben?

Laten we teruggaan in de tijd. Dole was de eerste band op PIAS. Hoe gebeurde dat allemaal, vooral omdat in die tijd PIAS toch het belangrijkste new wave-label was.
We hadden de kans om een ​​demo op te nemen in een RTL-studio in Luxemburg, dankzij een vriend die daar als geluidstechnicus werkte. Daarna zijn we begonnen met het verzenden van cassettes naar platenlabels, majors en kleintjes. De meesten van ons studeerden toen in Doornik, Louvain-la-Neuve of Gembloux. Onze toetsenist Eric studeerde journalistiek, dus probeerde hij met bands interviews te krijgen, omdat hij en Remy radioprogramma’s in Aarlen hadden. We kenden dus al de Casablanca-winkel van Michel Lambot, Factory Benelux / Crepuscule van Michel Duval en Annick Honoré en andere onafhankelijke labels.
Michels broer was toen onze manager. PIAS toonde wat interesse en we kwamen overeen om vier nummers uit te brengen die we gratis hadden opgenomen met de RTL-vriend. PIAS was op dat moment heel klein, er was geen PIAS-kantoor. We ontmoetten elkaar in het ouderlijk huis van Kenny Gates.

Dole is een band met een heel origineel geluid, hoe zou je het zelf beschrijven?
Nou, dat is geen gemakkelijke vraag als je zelf de muziek maakt. De eerste opnames weerspiegelden niet het geluid van de band, hoewel we een derde elektro, een derde elektrisch en een derde menselijke drummachine met synths, bas en gitaar, stem en sax waren. We wilden meer rock klinken dan elektro omdat er weinig voorbeelden waren van elektronische bands die op dat moment niet te poppy waren. We schakelden later over van de drummachine naar een drummer, dus we gingen dichter aanleunen bij een mainstreamgeluid. Voor ons werd het Dole-geluid het best weergegeven door het werk van Adrian Borland, samen met Luc Tytgat in de Pyramid Studio. Nu, hoe dat omschrijven? Laten we zeggen een mix van pop en rock, melodieën en riffs, energie en emoties. New wave is sowieso een moeilijk te definiëren smeltkroes, toch? Moeilijk te zeggen…

Dole was populair in Wallonië en Brussel, maar in Vlaanderen was het heel moeilijk. Is daar een verklaring voor?
Nou, we wilden altijd al in Vlaanderen spelen, overal eigenlijk. Bovendien spreken sommigen onder ons Vlaams, vooral Michel. We werkten met Luc Van Acker voor Haircut en hij speelde één keer met ons. We speelden ooit in Antwerpen en dat ging goed. Maar toen we Jean-Marie Aerts vroegen om ons album te producen, was zijn antwoord negatief en we begrepen dat hij een slechte ervaring had gehad met een Waalse band. Misschien als we in 1987 niet uit elkaar zouden gaan, dat er wel kansen waren om in Vlaanderen te spelen, want vanaf 1986 hadden we een overeenkomst met een boekingskantoor. Tegenwoordig lijkt het makkelijker: we zullen in september in de B52 spelen!

Ik denk echt dat The Speed ​​Of Hope een echt meesterwerk is.
Bedankt. Het is geweldig dat dit album de tand des tijds heeft doorstaan, iets waar we in de jaren 80 niet echt aan dachten. We wisten dat we goede liedjes hadden, songs die ontroerend en emotioneel zijn, een goede melodie hebben en dat is onze kracht. Als het geen goede nummers waren, zouden we ze vandaag niet meer spelen. Dole maakte niet zoveel liedjes. In totaal iets minder dan 30, omdat we veel van onszelf eisten.

Waarom nam Dole slechts één album op?
Het kostte ons zes jaar om dat doel te bereiken: een eerste album … en toen werd het in licentie gegeven aan Nettwerk in Canada en aan Polydor in Frankrijk, en plotseling waren er vragen naar een tweede album dat we niet konden maken in slechts een paar maanden. Er waren toen ook veel spanningen in de band tussen degenen die nog steeds studenten waren en degenen die begonnen te werken. Tussen degenen die rondom Athus woonden en degenen die in Brussel woonden en ook over muzikale smaken. 1986-1987 was ook een vreemde tijd in termen van muzikale richtingen. New wave was al lang voorbij toen, en van grunge nog geen sprake…

Je album is geproducet door Adrian Borland. Hoe kwam dat?
We waren op zoek naar een producer en PIAS kwam met een aantal namen af waaronder Craig Leon. Craig was toen niet beschikbaar en daarom stelde hij ons voor om contact op te nemen met Adrian met wie hij had samengewerkt. Hij dacht dat Adrian een goede producer zou zijn, wat goed bleek te kloppen!

Hoe was het om met hem te werken, want Adrian was niet de gemakkelijkste.
Eerlijk gezegd hadden we een geweldige tijd en Adrian was echt charmant. Hij kwam naar een repetitielokaal in Affligem om live naar de liedjes te luisteren. Hij was degene die vond dat we The Dream moesten toevoegen toen hij de liveversie hoorde die veel beter klonk dan die van de ‘Small Town’-opname. Dat was een geweldig idee! We zaten samen in de Pyramid Studios in Beersel voor 7 nachten. Eerst vroeg Adrian om ons apart te plaatsen en het geheel op te nemen om zo de energie van onze live shows te behouden. Daarna hebben we veel partijen opnieuw opgenomen. Adrian deed zelfs wat backing vocals! We hebben nog steeds zijn handgeschreven notities van de opnames!

Na het album verdween Dole. Wat was de reden?
Zoals eerder gezegd, waren er binnen de band veel spanningen. Maar er was ook een extern element. We hadden een licentieovereenkomst met Polydor in Frankrijk, met Philippe Desindes die net van The Cure supersterren had gemaakt. Voor hem was Dole the next big thing, in termen van potentieel. Daarom bood hij ons veel media-aandacht, geld voor opnames (we speelden op de Transmusicales in Rennes en hadden een fotosessie met Rock’n’Folk) enz. We speelden zelfs in een film. Maar de man verliet Polydor en zijn opvolger deed niets voor ons. Dus stopte alles … en dat deed Dole ook in december 1987.

Later was er Spirit Of Dole. Wat is het verschil tussen Dole en Spirit Of Dole?
Er was een eerste reünie die een jaar duurde in 2008. Daarna werkten Michel en Remy 2 jaar aan het Red Sofa-project en namen ze een album op met de M83-drummer en andere studiomuzikanten, geproducet  door Stephen Kraemer. Het album is nooit uitgebracht. Je moet begrijpen dat, in het zuiden van de provincie Luxemburg, iedereen Dole kent. Het is echt een soort legende. Dus jongere muzikanten met ervaring hadden contact met ons opgenomen om covers te spelen op het Donkey Rock-festival. Dat was een geweldig moment. Het zou een eenmalig gebeuren zijn, maar zoveel mensen vroegen ons om het te blijven doen, dat het Spirit of Dole werd, het spelen van new wave covers (Bauhaus, The Sound, The Smiths, New Order, Echo & the Bunnymen, Psychedelic Furs, Joy Division, The Cure …) en wat Dole-nummers. Maar het was verwarrend voor de mensen, dus we besloten om vanaf 2017 de naam Dole opnieuw te gebruiken. Nu spelen we onze liedjes plus wat covers als we dat willen. We voegen ook enkele Red Sofa-nummers toe die in onze stijl passen.

Is er een mogelijkheid dat er iets nieuws komt?
Ja, dat is ons plan voor 2019. Afgelopen juli (2017) speelden we een openluchtconcert in een verwoest kasteel nabij Virton, dat werd opgenomen en gefilmd. We zijn van plan om in het begin van 2019 een live-lp van dat evenement uit te brengen, en dan zullen er ook nieuwe nummers zijn! Om nog maar te zwijgen over onze Red Sofa-nummers die tot nu toe nog niemand heeft gehoord.

Je speelde met zoveel legendarische bands. Wat is de mooiste herinnering?
Het concert met Minimal Compact in de Hallen Van Schaarbeek was fantastisch! We hebben ook gespeeld op een groot festival in de Marrakech! En in 1996 kwam Adrian Borland naar Arlon om deel te nemen aan een tributeconcert voor Dole. Hij vroeg aan Remy om Rumroad met hem te zingen! Onvergetelijk!

Dit jaar speel je op W-Fest, wat kunnen we verwachten?
Er komt een mix van energie en emotie, van nieuwe en oude nummers, waaronder Slumberland, The Dream en Rum Road (geen covers!). We hebben 50 minuten tijd om het publiek ervan te overtuigen dat Dole een eigen stem heeft en dat de promotors dat ze de goede keuze hebben gemaakt. We hopen ook dat deze show ons in de schijnwerpers zal plaatsen van andere promotors. We willen graag wat meer buiten onze comfortzone spelen.

Bands die je jezelf wilt zien op W-Festival?
We kennen en houden bijna van elke band, dus het is heel moeilijk om te kiezen. Op zondag is Shriekback een must. We willen ook graag het einde van de Red Zebra-show zien (we hebben ze vorig jaar uitgenodigd in Arlon met New Dark Age, Peters coverband van The Sound). We speelden ook eerder dit jaar met Trisomie 21.

Wat heb je het liefst op een festival: ijskreem, bier of frieten?
Het is echt lang geleden dat we naar festivals gingen. In België zijn bier en frieten een must, niet waar?

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom.
Remy: Onmogelijk te zeggen, ik heb al lijsten en lijsten gemaakt en er zijn er honderden. Laten we gaan voor London Calling, de perfecte mix van rock en melodieën van een band. Maar ik kan ook niet zonder klassieke muziek leven. Bach’s Agnus Dei van Alfred Deller is muziek voor de eeuwigheid. Ik ben ook dol op de Vlaamse barokmuzikanten zoals Herreweghe, Jacobs en de familie Kuijken.

Met wie zou je 8 uur alleen in een lift willen zitten en wat zou je dan doen?
Met de andere vier van Dole, het zou geweldig leuk zijn zeker!

De laatste woorden jou …
Nou allereerst heel erg bedankt voor het interview! Dole heeft een uniek geluid sinds 1980, en dat gaat maar door. W-Festival wordt ongetwijfeld een geweldig nieuw hoofdstuk in onze geschiedenis!

Foto: (c) Patrick Gries + Sophie Hornard
Interview by Didier Becu - Luminous Dash

Artist interviews by Luminous Dash

  • Flesh & Fell

    Flesh & Fell Op vrijdag 17 augustus opent hij om 13.20 uur met Flesh & Fell de Synth Scene op W-festival: Pierre Goudesone…
  • Roza Parks

    Roza Parks Ook postpunkband Roza Parks schittert tussen de bands op de affiche van W-festival. Tijd om goed geïnformeerd te geraken, voor…
  • Antipole

    Antipole In december 2017 bracht de Noorse Karl Morten Dahl  van Antipole (na twee eerdere digitale releases) de debuut-cd Northern Flux…
  • Vive La Fête

    Vive La Fête Op zondag 19 augustus zijn ze de afsluiter op de Synth Scene van het vierdaagse W-festival! We blikken vooruit met…
  • Dole

    Dole Waarschijnlijk is het een typisch Belgische situatie. In Wallonië mag Dole zeggen dat ze één van de populairste Belgische new…