Chameleons Vox

Chameleons Vox

  • Share:

Erkenning komt nooit te laat. Jaren na datum worden de Chameleons door talloze bands aanzien als één van de uitvinders van de postpunk, wat ze ongetwijfeld ook zijn. Zonder meer één van de blikvangers op W-Fest. We hadden dan ook een uitgebreide babbel met het brein achter de band: Mark Burgess.

Beste Mark. Het is nu al meer dan 30 jaar dat ik interviews maak met bands. Wat me de laatste jaren opvalt, is hoeveel artiesten lijken te verwijzen naar The Chameleons als één van hun invloeden. En dan gaat het vaak over jonge mensen die niet eens geboren waren toen jullie eerste platen uitkwamen. Hoe voelt het om een ​​inspiratie te zijn voor een nieuwe generatie?
Het voelt geweldig eigenlijk. Ik bedoel, zoveel bands en artiesten hebben mezelf beïnvloed toen ik jong was. Om dan deel uit te maken van deze keten geeft me een enorm gevoel van trots, vooral als ik echt leuk vind wat ze doen. Nick McCabe stuurde me een cd van hun eerste album toen die uitkwam, samen met een hele mooie brief en ik werd nadien een grote fan van The Verve. Ja, het is een goed gevoel.

Misschien ben ik wel verkeerd, maar is het niet zo dat je muziek nu meer impact heeft dan vroeger?
Bands als de Editors zien jou als een invloed.
Nog een van mijn favoriete bands. Nou, ik weet het niet, ik bedoel, de thema’s in de muziek zijn nu relevanter. Zoveel is zeker, met liedjes als A Person Is not Safe Anywhere These Days wenste ik dat dit niet zo was, maar de meer existentiële thema’s zijn behoorlijk universeel, ongeacht tot welke generatie je behoort. Dus wat dat betreft, is dat mogelijk. Nieuwe mensen ontdekken de muziek van de band en de opkomst bij optredens ligt nog even hoog als in de jaren 80, dus al met al zou ik zeggen dat je opmerking juist is.

Nooit gedacht dat je te vroeg geboren was? Ik bedoel, op The Sound na, kan ik niemand bedenken die zo tijdloos als The Chameleons is.
Hemel nee! Als ik later was geboren, zou ik een aantal geweldige concerten gemist hebben zoals T.Rex, Roxy Music met Eno, Hawkwind met Lemmy en Michael Moorcock, Queen als support act in het Manchester Opera House, de White Riot-tour van The Clash in het Electric Circus samen met The Jam, The Buzzcocks, The Damned, The Adverts, The Sex Pistols, The Birthday Party, Closer van Joy Division. Ik was gelukkig als een kind toen ik deze acts zag.

De jaren 80, sommigen zeggen dat het een gouden tijdperk was, maar er was ook iemand als Thatcher. OK, nu zitten we met Trump opgezadeld, maar waren de jaren 80 dan zo briljant? Zou je willen terug keren?
Nee, eerlijk, ik denk niet dat de jaren 80 zo goed waren. Ik bedoel, er zijn toen wel geweldige platen gemaakt, maar heel wat popmuziek was verschrikkelijk, vooral omdat we eerder de punk hadden. Als ik terug zou gaan in de tijd dan zou dat halverwege de jaren 70 zijn of in het begin van de jaren 60 en een Beatles-show op de Reeperbahn meepikken, haha.

Volg je de huidige muziekscene nog en welke bands zijn het volgen waard?
De enige echt indrukwekkende dingen die ik de laatste tijd heb gehoord zijn Girl’s Names uit Belfast. Ik ben ook een grote fan van het Amerikaanse Beach House. En ik hou echt van het laatste album van The Last Cry uit Brighton. Maar mijn favoriete albums van vorig jaar waren toch die van Sparks, één van de eerste bands die ik zag toen ik 12 was, en het album van Iggy Pop.

Vreemde vraag misschien, maar ik denk dat ik het moet vragen. The Chameleons komen uit Manchester. Gedurende tientallen jaren was deze stad het Mekka van alle goede muziek, maar nu lijkt het (althans voor mij toch) dat deze dagen een beetje voorbij zijn, of heb ik het helemaal mis?
Nou, net als Liverpool heeft Manchester een sterk erfgoed, dus er komt altijd iets goeds uit die steden, maar het is tegenwoordig moeilijk om mensen naar buiten te lokken om bands te gaan zien waarvan ze nog nooit gehoord hebben. In de glorietijd van Manchester was het relatief goedkoop om bands te zien spelen, ik deed twee of drie optredens per week. Er zijn nog steeds echt goede bands in Manchester. Cabbage bijvoorbeeld, of The Evil Poor. Maar mensen moeten wel ophouden om in pubs te zitten zeuren over Joy Division, of wie dan ook, en daadwerkelijk nieuwe bands steunen. Ik ging vroeger naar het Circus en The Factory en ik had geen flauw idee wie er speelde, op puur geluk was dat.

De muziek van The Chameleons heeft een donker gevoel, heeft dat iets met Manchester te maken? Ik ben er nog nooit geweest, maar in de muziekliteratuur wordt de stad vaak omschreven als een grijze, industriële stad.
Nee, het had niets met Manchester te maken. Ik noemde Joy Division eigenlijk Joy Depression. We waren erg los van dat alles. De duistere aard van de muziek kwam waarschijnlijk van alle drugs die we gebruikten en als tekstschrijver had ik steeds een punkhouding, gewoon omdat punk een houding is en ik stopte dat in de muziek. De muziek zelf was naar mijn mening erg etherisch en helemaal niet deprimerend.

Maakten The Chameleons deel uit van de Manchester-scene of was het meer dat elke band op zichzelf stond?
Nee, we wilden daar geen deel van uitmaken. Ik bedoel, wat er uit de stad kwam vonden we leuk, maar we wilden ons eigen ding doen en niet door dat alles beïnvloed worden. En veel van die mensen wisten niet wat ze met ons moesten aanvangen. Ik hou niet van kliekjes.

Ik vond dat Strange Times je beste plaat was, gewoon omdat die zo anders was. Enerzijds klonk het als een nieuw begin, maar in feite was dat het einde. Hoe kan dat?
Nou, we werden volwassen als een schrijfeenheid en dat hoor je duidelijk op het album, maar de spanningen waren enorm over welke richting de band zou moeten inslaan en waar onze kansen lagen. Toen stierf Tony Fletcher en die had daar een grote stabiliserende invloed op, dus vanaf toen begon het bergafwaarts te gaan. We namen demo’s op voor het vierde album. John stopte plotseling en ongeveer een maand later volgde ik.

Wees hard, wat zijn je favoriete Chameleons-liedjes?
Het hangt echt van mijn humeur af. In Shreds was altijd mijn favoriete plaat, Second Skin ook, Is It Any Wonder, Singing Rule Britannia. Neen jong, het hangt echt af van mijn humeur.

Ik moet het weer over The Sound hebben, maar samen met hen waren The Chameleons de enige band die zo’n effectieve songteksten kon schrijven. Nooit gedacht dat je soms te diep ging, omdat sommige teksten echt wel gemaakt zijn om je aan het huilen te maken.
Nee, ik denk er nooit over na. Ik werk door totdat het goed aanvoelt. Het is echt zo simpel als dat.

Ben jij een melancholisch mens?
Ik kan dat zijn, maar niet van nature uit. Ik geniet niet van mijn eigen melancholie. Ik heb een diep besef van de realiteit, en wat eronder ligt, maar van nature uit ben ik geen ellendig persoon. Zeker niet!

The Chameleons hebben het nooit gemakkelijk gehad met de muziekindustrie. Op dit moment is die dood door Spotify en andere gelijkaardige mediakanalen. Hoe voelt het?
Het heeft echt geen effect op me, ik werd sowieso nooit eerlijk betaald voor mijn werk toen de muziekbusiness in bloei was. Dat zou nu niet anders zijn. Ik ben begonnen om platen te maken en dat is wat ik probeer te doen en mensen naar de shows laten afzakken. Mensen nemen nu gewoon contact met mij op en de zaken zijn nog nooit zo goed geweest als nu. De muziekindustrie heeft onze hele carrière gestolen, dus ik hoop dat ze allemaal ten onder gaan.

Is er een kans dat we nieuw materiaal van je zullen horen, Mark?
Ik hoop het. Ik bedoel, ik heb ongeveer 26 nieuwe songs geschreven waarvan ik zeker weet dat ik ze wil doen en ben in gesprek met een studio-eigenaar en een labelmanager die graag voor me wil werken. Ik zou graag een plaat in Amerika willen opnemen omdat ik dat nog nooit eerder gedaan heb en ik denk dat het huidige klimaat voor creativiteit zou kunnen zorgen, dus daar werk ik aan.

Dit jaar sta je op W-Fest in België, wat kunnen we verwachten?
Je zult moeten afwachten (lacht). Nee, ik weet niet wat we zullen spelen, we beslissen meestal op de dag van de show op basis van wat we hebben gedaan tijdens de repetities.

Bepaalde bands die je zelf wilt zien op W-Festival?
Helaas krijg ik zelden of nooit de kans om een band te zien wanneer ik zelf moet optreden omdat zoveel mensen selfies en foto’s willen of iets door mij getekend willen hebben of gewoon willen babbelen. Het is onmogelijk en ik ben veel te beleefd om ze te vertellen dat ze kunnen ophoepelen wanneer ik probeer om naar een band te kijken. Treffen was goed dit jaar omdat ze een afgesloten balkon hadden waarvan je kon kijken, maar dat is zeldzaam.

Wat heb je het liefst op een festival: ijscrème, bier of frieten?
Ik denk dat ik ijscrème ga kiezen, haha.

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom.
DAMN! Dat is een onmogelijke vraag. Nou, als je een album bedoelt, dan is dat Please Please Me van de Beatles omdat dit het eerste album was dat ik ooit bezat. Het werd op één dag opgenomen, wat geweldig is, en het was de Hamburg-set, die mijn favoriete Beatles-periode is. Als je een single bedoelt, dan wordt het Are Friends Electric? van Gary Numan omdat ik NOOIT een plaat heb gehoord die zo klonk, het is de perfecte popsong en het doet me nog steeds tintelen als het begint.

Met wie zou je 8 uur alleen in een lift willen zitten en wat zou je dan doen?
Nou dat is makkelijk, met mijn verloofde Lydia en we zouden elkaars hersens steeds opnieuw kapot neuken totdat de lift gerepareerd was.

De laatste woorden zijn…
Wees cool voor elkaar.

Interview by Didier Becu - Luminous Dash

Artist interviews by Luminous Dash

  • Flesh & Fell

    Flesh & Fell Op vrijdag 17 augustus opent hij om 13.20 uur met Flesh & Fell de Synth Scene op W-festival: Pierre Goudesone…
  • Roza Parks

    Roza Parks Ook postpunkband Roza Parks schittert tussen de bands op de affiche van W-festival. Tijd om goed geïnformeerd te geraken, voor…
  • Antipole

    Antipole In december 2017 bracht de Noorse Karl Morten Dahl  van Antipole (na twee eerdere digitale releases) de debuut-cd Northern Flux…
  • Vive La Fête

    Vive La Fête Op zondag 19 augustus zijn ze de afsluiter op de Synth Scene van het vierdaagse W-festival! We blikken vooruit met…
  • Dole

    Dole Waarschijnlijk is het een typisch Belgische situatie. In Wallonië mag Dole zeggen dat ze één van de populairste Belgische new…