Parade Ground

Parade Ground

  • Share:

Parade Ground. Mogen we even? Jean-Marc en Pierre Pauly, al veertig jaar vechten tegen de windmolens, wel al veertig jaar makers van de meest intense muziek die je je maar kan inbeelden. Synthpop, maar met een vuile vieze laag die als een worm door een appel glipt. Een gesprek met de broers, en deze zomer te zien op W-Fest.

Parade Ground werd opgericht in 1981. Dit betekent dat je 4 decennia betrokken was in de muziek. Wat is het verschil tussen toen en nu?
Jean-Marc: We zijn nog steeds oprecht en de melodieën blijven belangrijker dan de instrumenten waarop ze worden gespeeld. Ik denk niet dat we veranderd zijn. Mijn stem is niet zoveel veranderd. We zijn puur en nederig, we zijn Parade Ground…
Pierre: Persoonlijk niet veel. We zijn nog steeds erg nieuwsgierig naar alles, en er is nog passie. Maar de wereld is enorm veranderd. Nu is iedereen een kunstenaar. Iedereen wil bekend worden, een ster worden… Ik vind de wereld van tegenwoordig heel verstandig, virtueel, irritant en zonder passie… Parade Ground heeft zeker zijn stempel gedrukt op de elektronische muziekscène. Een heel origineel geluid.

In alle eerlijkheid, denk je dat je de erkenning hebt die je denkt dat je verdient?
Jean-Marc: Nou, eerlijk gezegd, we weten het niet. Het is nog steeds ons doel om zoveel mogelijk plezier te bieden als we in 79 met post-punk bands hebben gedaan. En, wat we horen zeggen, slagen we daarin!
Pierre: Ik denk van niet! We worden niet erkend… We hebben de indruk dat men ons veracht en we weten dat we nooit erkenning zullen krijgen. Veel mensen of kunstenaars vertellen ons dat ze door ons zijn geïnspireerd, omdat ze fans zijn, maar ze doen dat natuurlijk nooit publiekelijk.

In alle eerlijkheid heb ik nog nooit een band gehoord die op Parade Ground leek. Ik neem aan dat dat een goede referentie is, niet?
Jean-Marc: Ja, natuurlijk! Ik denk echt dat we iets origineels te bieden hebben. Dat is de belangrijkste reden waarom we nog steeds live spelen.
Pierre: Oh ja, bedankt Didier! De stem van Jean-Marc maakt ons uniek. We hebben altijd alles samen gedaan en de songsgecomponeerd. Zodra we liepen, deden we dat! Is tragedie de enige wens?

Waar komt je inspiratie eigenlijk vandaan?
Jean-Marc: We zijn meer beïnvloed door kunst zoals het dadaïsme of de Franse cinema van vóór de Tweede Wereldoorlog dan door muziek. We hielden van de muziek uit de late jaren 70.
Pierre: Elke vorm van kunst inspireert ons. Schoonheid, het lijden en deze alchemie tussen ons beiden. Onze psychiatrische ervaringen ook… Je moet soms het hoofd verliezen, alsook je dromen en jezelf. Je moet de pijn soms behouden…

Sinds je comeback heb je alles zelf gedaan. Geen label of manager. Is dit beter denk je?
Jean-Marc: Ja en nee. Tenminste, we weten zeker dat wat we doen 100% Parade Ground is.
Pierre: We willen toch graag het enorme werk van Béa Leblanc als manager onder de aandacht brengen. Het is een Don Quichotte tegen de windmolens. Maar het klopt dat we zo werken, en we hebben samengewerkt met fantastische labels, ongelooflijke mensen, zeer oprecht, gemotiveerd en enthousiast: Sleep Walking Records met Stephane Werquin, Dark Entries Records met Josh Cheon, Daft Records met Dirk Ivens, Other Voices Records met Oleg Galay en VUZ Records met Holger Hanraths.

Er is een verschil tussen Parade Ground op het podium en op plaat. Op het podium is het behoorlijk intens, de uitlaatklep van je innerlijke demonen?
Jean-Marc: Eerder de uitlaatklep van de innerlijke beschermengelen! Het podium is voor ons een heel mystiek gegeven. Ik geloof dat we ook intens zijn! Maar we zijn anders, ja.
Pierre: Ja, daar gebeurt het. Wij leven alleen daarvoor. We spelen altijd alsof het voor de laatste keer is.

Over platen gesproken. De vraag waar elke fan op wacht: is er kans op een nieuwe
Jean-Marc: We werken eraan, 15 tracks zijn klaar, al opgenomen. Maar we willen dat Patrick Codenys het producet en hij is moeilijk te krijgen.
Pierre: We hebben zojuist een album uitgebracht: Sanctuary. De extra nummers van Rosary. Het is een belangrijk album voor ons. We zullen dit jaar ook wat live-opnames uitbrengen. Een release die alleen op cd-r wordt uitgebracht: Live Collection 1982-84 en een recent concert. Ik denk niet dat we ooit zo goed zijn geweest als we nu zijn.

Volg je de huidige muziekscène? Welke bands zijn interessant denk je?
Pierre: Ja, dat is interessant voor ons. Het intrigeert ons altijd ons om support acts of andere bands op festivals te ontdekken.Er zijn veel interessante Italiaanse bands maar ook recente bands zoals: Alles, Hermetric Electric, The Juggernauts, Velvet Coat, The Wheal, Alvar, Elm, Terminal Front, Zephiro, Bleib Modern, She Pleasures Herself, Caron Dimonio, Whispering Sons, Popsimonova, Sexy Suicide, An Orange Car Crashed, AVGVST, Factheory, Chemical Sweet Kid, Odio sis, Mecano Lacrymo, Story Off, Nine Seconds, Bathead, Chroma Carbon, Zweite Jugend, Seventeen At This Time, Hapax, The Secretaries, Hante, Akalotz, Dear Deer, Urzon,Nao Katafuchi, Zanias, Ash Code, Plomb en ASO. Voor ons zijn Dive en natuurlijk Front 242 de belangrijkste band van de scène. We willen graag iemand aanhalen die zo belangrijk is voor nieuwe bands, maar ook voor de anderen: Dimitri van de Wool-E-shop, altijd buitengewoon enthousiast en eerlijk.

België was altijd al de bakermat geweest van muziek die nergens anders lijkt te passen. Dat is nu ook zo, en ook toen jullie begonnen. Heb je daar een verklaring voor?
Jean-Marc: John Mac Geoch en Colin Newman kwamen naar hier en ze voelden zich niet geïsoleerd. Front 242 past overal. Het is een kwestie van wie je op het juiste moment ontmoet.
Pierre: Dat is niet alleen voor muziek, maar voor alle vormen van kunst. Muziek krijgt steeds minder fysieke steun. Er zijn geen sporen meer van over gebleven. Muziek is een mythe geworden. België bestaat niet. De wereld ook niet.

Ik denk dat ik je deze vraag nooit heb gesteld: wat betekent muziek in je leven?
Jean-Marc: Het betekent alles. We zijn erg toegewijd aan wat we doen. We willen niet vals spelen met de mensen die van ons houden. We zijn hun onze waarheid verschuldigd. We hebben nog steeds de hoop op hoop.

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Jean-Marc: 154 van Wire. Omdat het ongelooflijk intens en oprecht is.
Pierre: Het is een onmogelijke vraag … Het kunnen albums zijn van Joy Division, Fad Gadget, Siouxsie, Bowie, PIL, Buzzcocks, Kraftwerk, Dome, Magazine, Wire, DAF, Parade Ground, Sparks, Alice Cooper, Deep Purple, en Slade … Ik zou zeggen: Always Now van Section 25 voor de muziek, de hoes, maar ook de productie.

Met wie zou je het niet erg vinden om acht uur alleen te zijn in een lift en wat zou je dan doen?
Jean-Marc: Met Jezus-Christus. We zouden het hebben over het einde van de wereld.
Pierre: Met Antonin Artaud. We praten over de wreedheid van het leven terwijl we de lift laten vallen…

Ik denk dat niet iedereen weet wie Parade Ground is. Hun probleem, maar voor degenen die het gebied toch willen verkennen: hoe zou je de band introduceren?
Pierre: een band met een originele zangstem, pakkende melodieën en een tsunami op het podium.
Jean-Marc: Je vraagt ​​een lijk niet wat het in zijn kist doet. Een viscerale en oprechte band.

Enkele vragen over W-Fest. Welke drie acts wil je absoluut zelf zien?
Jean-Marc: Ik denk dat we ons eerst op ons concert zullen concentreren. We hebben concentratie nodig en de mensen moeten van ons kunnen genieten.
Pierre: De kracht van dit festival is dat alle bands om een ​​of andere reden interessant zijn om te zien. Het is echt georganiseerd met maëstria en stijl.

Waar geef je de voorkeur aan: bier of ijs?
Jean-Marc: We drinken of eten niet op de dag van een concert. Het is, nogmaals, een mystieke benadering ervan.
Pierre: baard op ijs. Alleen geestelijk voedsel interesseert ons.

Vertel ons je meest gekke festivalervaring!
Pierre: Het was een festival in Frankrijk. Het had zoveel geregend dat het publiek in dertig centimeter water stond… Er kwamen nog golven water naar ons toe terwijl we aan het spelen waren.

Waarom moeten mensen Parade Ground zien?
Jean-Marc: Volgens mij is het de absolute show, we leggen onze huid op tafel.
Pierre: We zullen alles zoals altijd geven. Door onze aanwezigheid zullen we niet meer tot de muziek behoren.

Interview by Didier Becu - Luminous Dash

Artist interviews by Luminous Dash

  • Red Zebra

    Red Zebra Red Zebra doet het laatste tijd opnieuw opvallend goed, klimmen in allerlei lijstjes, ze treden meer op (ook in het…
  • Parade Ground

    Parade Ground Parade Ground. Mogen we even? Jean-Marc en Pierre Pauly, al veertig jaar vechten tegen de windmolens, wel al veertig jaar…
  • DOLE – The Speed Of Hope (PIAS)

    DOLE – The Speed Of Hope (PIAS) Voor deze confrontatie met het verleden, hoewel dat af en toe wel eens deugd kan doen, duiken we in ons…
  • The Devil and The Universe

    The Devil and The Universe Het is een druk jaar voor Ashley Dayour: met verschillende groepen/projecten drie albums op korte tijd uitbrengen, tussendoor blijven optreden…
  • WINTERFEST Gent, Kompass Club 20/01/2018

    WINTERFEST Gent, Kompass Club 20/01/2018