The Breath Of Life

The Breath Of Life

  • Share:

Hoe het precies komt, weten we eigenlijk ook niet, maar The Breath Of Life is één van de laatste overgebleven gothrock/darkwavebands uit dit landje. Gelukkig heb je hiermee één van de beste, in het begin dit jaar staan ze drie keer in België: op 20 januari op Winterfest, op 27 januari in de B52 met A Slice Of Life en op 23 februari in de Magasin 4 in Brussel met The Arch en Clan Of Xymox.

Hallo, The Breath Of Life viert dit jaar zijn 33ste verjaardag. Het klinkt bijna alsof we het over The Rolling Stones hebben. Hoe zie je al die jaren en wat zijn je persoonlijke hoogtepunten?
Didier: Veel goede herinneringen. Prachtige reizen door Europa. Zonder The Breath Of Life zou ik bijvoorbeeld nooit geweldige steden zoals Vilnius, Kopenhagen, Leipzig, Praag, Jena of Madrid hebben bezocht… En ik kreeg ook de gelegenheid om met enkele van mijn ‘helden’ te kunnen spelen: Killing Joke, Red Lorry Yellow Lorry, … Het was leuk om ze te ontmoeten en met ze te praten. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten was in Luxemburg. We speelden met And Also The Trees, een van mijn favoriete bands. Na ons optreden feliciteerden ze ons en zeiden ze dat ze mijn manier van spelen leuk vonden … Voor mij betekent dat meer dan Mick Jagger (lacht).
Phil: Niet echt zoals de Rolling Stones, we verdienen meer dan zij, gewoon omdat we onze instrumenten en versterkers nog altijd zelf dragen. We hebben geen chauffeur, geen roadie, geen massage, … ik denk dat we meer rock n’ roll dan zij zijn! Mijn hoogtepunt is waarschijnlijk de twee tours in Tsjechië en Slowakije in de jaren negentig, omdat het een groot avontuur en moment van vriendschap was. Ons nieuwe album Under The Falling Stars is ook een van mijn hoogtepunten omdat het er één is nadat ik 15 jaar pause nam en omdat we samen een zeer goede plaat hebben gemaakt met een erg leuke sfeer.
Isabelle: 33 jaar klinkt zo lang, maar zo voelt het niet. Ik denk dat het een deel van mijn leven moet zijn en dat is waarschijnlijk het hoogtepunt.

In de gothrockscène is The Breath Of Life een band met een heel eigen geluid. Beschouw jij dit als een van de redenen waarom je zo lang blijft mee draaien?
Phil: We hebben altijd geprobeerd ons eigen ding te doen, iets dat niemand anders eerder deed. Het is dus altijd een uitdaging, het is niet saai en het opent altijd nieuwe interessante paden. Ik kan me niet voorstellen dat ik nummers zou schrijven die ik al duizenden keren eerder heb gehoord.

Kun je ons uitleggen hoe de liedjes geschreven worden? Wie doet wat in The Breath Of Life?
Phil: Het eerste basisidee komt van één van de muzikanten, het kan iedereen zijn, het kunnen maar twee akkoorden zijn of iets dat meer is voorbereid. Als het goed is voor iedereen, proberen we verder te gaan om er een nummer te maken.
Isabelle: We repeteren één keer per week. We maken een beetje als een jamsessie rond een idee. Iedereen maakt zijn eigen ding. Ik zet woorden op mijn vocalen zodra de structuur van het nummer klaar is.

In het begin werd de band opgepikt in andere landen. Hoe is de situatie tegenwoordig? Speel je nog steeds in het buitenland?
Isabelle: We zouden graag nog veel meer in het buitenland spelen. Live spelen is altijd iets heel belangrijks voor ons geweest. We hebben geen manager nodig om de juiste deuren te openen. Het nieuwe album Under The Falling Stars staat al 8 weken in de top 10 van de Deutsch Alternative Charts (juli / augustus 17). Ik houd mijn vingers gekruist dat we meer kansen krijgen.
Phil: We moeten nog steeds strijden voor een show. Vandaag, op grote populaire festivals, is minstens de helft gewijd aan de dancescène. Waar is dat deel van de donkere muziek gebleven? We zijn niet helemaal onbekend, maar helaas zijn we ook niet bekend genoeg dat we louter door onze naam kunnen spelen. Desondanks dat zijn we nog steeds klaar om overal te spelen waar mensen ons willen zien.
Didier: We doen ons best om overal naartoe te gaan waar mensen ons willen laten spelen … Zelfs als het ver is, en dat ondanks het feit dat ik vliegangst heb.

Belgische fans moeten niet klagen in 2018, jullie hebben al 3 optredens. Het is net bijna alsof de band er alles aan doet om absoluut te willen spelen, niet?
Isabelle: Ja, we houden ervan om live op te treden. Dat is waar de magie verschijnt. Dat is waar je een andere dimensie aan je muziek kunt geven.
Didier: Als een band niet speelt, dat is ze dood. Dat is de enige echte manier om in leven te blijven. Maar jammer genoeg is het wat moeilijker om data te vinden dan voorheen.

De harde waarheid is natuurlijk ook dat de hoogdagen van gothrock voorbij zijn, vooral met een publiek dat alsmaar ouder wordt. Hoe ga je daar als een band mee om?
Isabelle: Het heeft geen enkele invloed op wat ik als muzikant wil uitdrukken, maar we proberen de nieuwe media wel te gebruiken om nieuwe mensen te bereiken. Toen ik 13 was, herinner ik me dat ik veel tijd in platenwinkels en bibliotheken doorbracht om nieuwe bands te ontdekken. Tegenwoordig is alles beschikbaar op het internet. Ik bedoel dat indien jongere mensen het willen dat ze de muziek kunnen vinden die hun het meest aanspreekt. Er zijn ook geweldige nieuwe jonge bands, dus ik weet zeker dat er nog steeds plaats is voor deze muziek.
Didier: Ik denk dat we ongeveer even oud zijn als ons publiek. Dat betekent niet al te jong (lacht). Je hebt gelijk. We kunnen ons niet tegen dit feit verzetten. En eerlijk gezegd kan het mij niet schelen. Je kunt jonge mensen niet dwingen om te komen als ze dat niet willen. Het is hetzelfde als met postzegelverzamelaars. Alle postzegelverzamelaars zijn tegenwoordig erg oud, nietwaar? Dus, postzegelverzamelaars en goth-rockers, allemaal samen in dezelfde strijd!
Phil: Hmmm, wat een vreemde vergelijking. Denk je dat we op een dag een postzegel met onze naam zullen hebben? We verdienen het net zoveel als de koning, toch? … Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in wat er in de muziekwereld is gebeurd. Ik hou niet van alle nieuwe dingen die ik hoor, verre van dat, maar de evolutie van muziek en mijn interesse stopten niet in de jaren tachtig. Ik denk dat je dat ook op het laatste album kunt horen. Het is net als in de echte wereld, om te overleven moet je evolueren en onthouden wat je geleerd hebt. Zie Darwin (lacht).

Ik denk dat je als muzikant toch een nieuw, jong publiek wil aantrekken. Wat kunnen bands doen om enige aandacht te geven aan dit uitstervend genre?
Phil: Als we dat tenminste wisten.
Didier: Om wat aandacht te krijgen is het vaak een kwestie van toeval en geluk. Welke muziek je ook speelt. Kijk naar Interpol, zij maakten een succesvol en briljant eerste album met veel duistere stemmingen. Toen journalisten hen over Joy Division of The Chameleons vertelden, leek het alsof ze nog nooit van deze twee legendarische bands gehoord hadden! Hoe kan dat???

Vorig jaar bracht de band Under The Falling Stars op Wool-E uit. Zelf had ik verschillende draaibeurten nodig, nadien besloot ik dat het tot nu toe je beste release was. Ik veronderstel dat jullie net hetzelfde gaan zeggen!
Phil: Bedankt! Ik vind het nieuwe album erg leuk. Het is een perfecte mix van wat alle bandleden goed vinden. Ik begrijp dat het schokkend kan zijn bij de eerste luisterbeurten en dat het misschien niet eenvoudig is om de sleutel te vinden. We reisden verschillende paden af ​​en de luisteraars kunnen verloren lopen, maar als je de ingang vindt, moet je zijn rijkdom ontdekken. We moeten ook het werk van onze producer Gilles Martin benadrukken die een geweldige job heeft geleverd.

Het is een nogal duister album. Een donkere soundtrack voor donkere tijden?
Phil: Je hebt gelijk. Dit album past bij zijn tijd. Donker … maar gelukkig kunnen we zelf een aantal felle kleuren toevoegen
Didier: Under The Falling Stars kan niet donkerder zijn dan de periode van de geschiedenis waarin we leven. Ik voel me niet zo goed in de huidige tijd. Ik voel me nostalgisch. Ik ben nostalgisch sinds mijn geboorte. Dat is best bovennatuurlijk. Welke herinneringen zou je bij je geboorte hebben? Misschien een paar gebeurtenissen die je eerder aan je leven herinneren? Een bewijs van reïncarnatie? Interessant. Nu dat ik volwassen ben, heb ik veel foto’s opgeslagen om mijn nostalgie te voeden. En het lijkt echt op een ziekte. Soms, wanneer ik erg ziek ben, is er maar één “modern iets” dat ik op prijs stel: naar de tandarts gaan. Ik denk dat het tegenwoordig minder pijnlijk is dan 25 jaar geleden. Ik ben diep verloren in nostalgie. En wanneer nostalgie je belet om nieuwe dingen te proberen, ben je verloren in routine. Het wordt inderdaad erg gevaarlijk. Ik heb dit kleine gedicht enkele maanden geleden gemaakt: “Routine is mijn heldin. Omdat ik ongeveer zeventien was. In vergelijking met morfine. Het is één van de beste verdovende middelen die ik ooit heb gezien “. Ik kan niet duidelijker en oprecht zijn. Maar ik genees mezelf. En als ons album de soundtrack van dit jaar zou kunnen zijn, zal het me veel helpen.

Je speelt binnenkort op Winterfest. Vertel ons waarom mensen je optreden moeten zien?
Isabelle: Omdat we vier kinderen zijn die hun muziek op het podium uitleven. Ons live zien is een leuke manier om de emotie in onze muziek te voelen en te begrijpen.
Didier: Nou … Misschien gewoon … Omdat ze ons leuk vinden? (Lacht).

Zijn er nog andere acts op Winterfest die je zelf graag zou willen zien?
Didier: Alle artiesten op Winterfest Festival zijn goed. Ik zou vooral The Alarm willen zien. Ik heb ze nog nooit live gezien. En ook The Hermetic Electric. Een leuke band die we vorig jaar op een Fantastique Night in Brussel mochten booken.
Isabelle: The Alarm, maar zeker ook een paar bands die ik nog nooit eerder heb gezien, dus het wordt een mooie ontdekkingsdag.

Seks, drugs of rock ’n roll? Kiezen!
Phil: Ik heb er een paar jaar geleden eentje uitgehaald. Ik liet je raden welke.
Didier: Ik ben niet verslaafd aan drugs … Behalve als witte wijn met Picon dat ook is. Dus, absoluut: seks en rock-‘n-roll zijn mijn beste vrienden. Maar ik moet zeggen dat ik meer rockplaten heb verzameld dan vrouwen in mijn leven.
Isabelle: Geen drugs voor mij, alsjeblieft (lacht).

Wat is je favoriete plaat aller tijden en vertel ons waarom.
Didier: Op die vraag, heb ik elke week een ander antwoord. Deze week is het Brotherhood, het vierde album van New Order. Ik heb in de gevangenis gezeten met dit album! Met een vriend vierde ik het einde van onze examens in 1986. We dronken veel. Mijn vriend viel in een etalage. De politie kwam erbij. Ik bracht 20 minuten door in de cel. Met twee zwervers, een meisje dat zei dat ze er “per ongeluk” wbij as en het vinyl van NewOrder in mijn schooltas.
Phil: Je hebt gelijk en ik denk niet dat ik op deze vraag twee keer hetzelfde zou antwoorden. Vandaag zou ik Seventeen Seconds van The Cure zeggen omdat het een van mijn favorieten was toen ik nog een tiener was en ik had een speciaal gevoel met dit album, en ook omdat ik zojuist mijn ticket voor de veertigste verjaardag van The Cure in juli in Londen kocht.
Isabelle: Het hangt ook af van mijn humeur, maar ik zou zeggen de compilatie A Passage Of Time van Dead Can Dance. Het is een geweldige mix van prachtige liedjes. Het geeft me energie.

Met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift te zitten en wat zou je dan doen?
Didier: Met God … En ik zou tegen hem zeggen dat hij moet schreeuwen zodat de lift in 8 uur kan gerepareerd worden, dat betekent dan ook dat hij echt bestaat.
Isabelle: Lene Lovich, zingen als een gek (lacht).

De laatste woorden zijn van jou…
Didier Cz: Als je oud wilt worden, neem je best de tijd voor je laatste woorden …
Phil: Chhhhtttt

Picture by Patrice Hoerner

Interview by Didier Becu - Luminous Dash

 

 

Artist interviews by Luminous Dash

  • Red Zebra

    Red Zebra Red Zebra doet het laatste tijd opnieuw opvallend goed, klimmen in allerlei lijstjes, ze treden meer op (ook in het…
  • Parade Ground

    Parade Ground Parade Ground. Mogen we even? Jean-Marc en Pierre Pauly, al veertig jaar vechten tegen de windmolens, wel al veertig jaar…
  • DOLE – The Speed Of Hope (PIAS)

    DOLE – The Speed Of Hope (PIAS) Voor deze confrontatie met het verleden, hoewel dat af en toe wel eens deugd kan doen, duiken we in ons…
  • The Devil and The Universe

    The Devil and The Universe Het is een druk jaar voor Ashley Dayour: met verschillende groepen/projecten drie albums op korte tijd uitbrengen, tussendoor blijven optreden…
  • WINTERFEST Gent, Kompass Club 20/01/2018

    WINTERFEST Gent, Kompass Club 20/01/2018